Czerski: Dziennik

Po koncercie

Piotr Czerski — Wed, 31 Mar 2010 11:59:18 +0000

trwamy w przyjemnym poczuciu dobrze wykonanej chałtury, które to określenie jest wprawdzie oksymoronem, ale za to dotyka sedna sprawy. W ciągu dwóch miesięcy musieliśmy zbudować wykon od zera: z ośmiu książek nominowanych autorów wybrać teksty jednocześnie reprezentatywne, zrozumiałe i na tyle uporządkowane formalnie, żeby można je było osadzić w jakiejś strukturze muzycznej; później dla każdego z nich taką strukturę znaleźć (lawirując przy tym między noisem i pop-rockiem i nie ulegając pokusie nadpisywania tekstów muzyką); wreszcie – w ciągu siedmiu czy ośmiu wieczorno-nocnych prób osiągnąć zgranie dzięki któremu dziewięć intrumentów i pięć głosów mogło wchodzić i znikać w ściśle określonych momentach. Chwała ludziom dobrej roboty – pomników za nią nie stawiają, ale uczciwe rzemiosło to też sztuka.

Nasiono All Stars

Piotr Czerski — Thu, 25 Mar 2010 22:39:23 +0000

- pod tak kozacką nazwą występujemy jutro w dziewięcioosobowym składzie na gali finałowej festiwalu towarzyszącego wręczeniu nagrody Europejski Poeta Wolności. Osiem tekstów autorów nominowanych, osiem zupełnie różnych kompozycji, instrumenty cięte, dęte, tłuczone i szarpane, o thereminie nie wspominając; etos, patos, bigos – bezpośrednia transmisja o 19:00 w TVP Gdańsk, retransmisja o 22:40 na TVP Kultura.

„Tamto lato” to najbardziej zachowawczy utwór – i tak, w 03:09 gitary fałszują. Miał być work in progress, więc jest.

O szczęściu

Piotr Czerski — Mon, 08 Feb 2010 17:58:42 +0000

W grudniu – przed świętami jeszcze – jechałem z Wrzeszcza tramwajem; nie pamiętam, czy wracałem z trasy, czy może wcale nie, ale na pewno była niedziela i czułem się jakbym spędził noc w pralce. Miałem przy sobie kamerę, Panasonica NV-GS400, ale w torbie z logo JVC – i na tę kamerę wskazał (dosyć nieśmiało) człowiek, który podszedł gdzieś na wysokości Manhattanu, pytając:

- Przepraszam pana, to analogowa czy cyfrowa?

- Cyfrowa – powiedziałem – Na taśmę, ale cyfrowa.

- To dobra – stwierdził – Ja miałem analogową wcześniej, ale same problemy z nią miałem, a to baterie wysiadały, a to taśma się wkręcała, no i obraz jednak jakościowo słaby, no więc sprzedałem, przyoszczędziłem trochę i kupiłem sobie JVC cyfrowe, jot ha ce gie zet wu osiemdziesiąt sześć wersja es iks, bo są też el iksy, ale nie mają stabilizatora obrazu, a ta moja es iks ma wszystko, proszę pana: stabilizator jest, czytnik kart pamięci jest, twardy dysk wbudowany, monitorek taki całkiem spory, że wszystko widać jak się kręci, i zdjęcia można robić też, nawet w trakcie filmowania, chociaż wtedy czasem się obraz zacina, nawet się zastanawiałem czy nie oddać do serwisu, ale podobno to w tym modelu normalne, poza tym rozpoznawanie twarzy, pilot i obiektyw Minolty, z trzy-dzies-to-pię-cio-krot-nym zumem OPTYCZNYM. OPTYCZNYM!

I, stojąc już w drzwiach, położył rękę na sercu, dodając z niekłamanym wzruszeniem:

- Naprawdę, bardzo jestem szczęśliwy. Bardzo.

LAPUTITA

Piotr Czerski — Sat, 30 Jan 2010 10:01:54 +0000

Kilka miesięcy temu trafiłem przypadkiem na internetową „elbląską encyklopedię muzyczną” – i z ciekawości (ściślej: w nadziei na dostarczenie pożywki Temu Szydercy Wewnątrz^TM) przejrzałem kilka haseł, wybieranych wg kluczy „nasz własny Tercet Egzotyczny”, „nastoletni czciciele Szatana”, „Kurt Cobain wiecznie żywy” itp. Rozrywka była prosta i miałka, swój potencjał wyczerpała bardzo szybko – i byłbym zrezygnował z dalszej eksploracji, gdyby nie wpadła mi w oczy intrygująca nazwa „Laputita„. Hasło było wówczas mniej obszerne niż obecnie, ale gdzieś między wierszami i w (usuniętych teraz) komentarzach wyczuwalne były emocje na tyle interesujące, że ściągnąłem udostępniony w mp3 materiał – i już po pierwszym numerze wiedziałem, że trafiłem na coś ciekawego. Nieskomplikowane, ale zagrane z wykopem i bardzo melodyjne kompozycje; brzmienie zdradzające niedostatki sprzętowe, ale dzięki temu znacznie prawdziwsze od modnych pseudo-garażowych miksów w pocie czoła i grzywki wypracowywanych w sterylnych studiach; teksty miejscami chropawe, ale zdecydowanie unikające banału; przede wszystkim zaś – ten trudny do określenia, a niezbędny element, który pozwala natychmiast odróżnić rzeczy istotne od szumu tła. To nie był materiał klasy okręgowej – tylko płyta, która powinna otwierać drzwi do rozgrywek ogólnopolskich. To był zespół, którego nazwę powinienem skądś znać – a nie znałem.

To wydało mi się szczególnie ciekawe w tej historii wyłaniającej się powoli z drobnych fragmentów – niespodziewane rozmycie: żadnego zakończenia i żadnego dalszego ciągu. Był jeden zespół, a później kolejny; były narkotyki i poplątane życiorysy; była śmierć i miłość, i szaleństwo; byli ludzie – setki – dla których ta muzyka była ważna; było wszystko, co jest fundamentem każdej rokendrolowej legendy – ale przepadło gdzieś, zgubiło się na jakimś poboczu obok ostrego zakrętu historii. Piętnaście lat później jedynym śladem, jaki pozostał, było kilka zdań w internetowym serwisie i kilkanaście mocno skompresowanych plików mp3.

Słuchałem tej płyty przez kilka dni, wrzuciłem ją na last.fm – i kiedy odezwał się do mnie mailowo Piotr Biszko zaproponowałem mu od razu rozmowę rejestrowaną przez kamerę. Do spotkania doszło ostatecznie dopiero w lipcu – nagrany niemal „z biodra” materiał trwał kilkadziesiąt minut i stał się podstawą krótkiego dokumentu. Zapraszam – i polecam muzykę: linki poniżej.

Bezpośredni link do filmu: http://vimeo.com/8298749

Youtube: tutaj

Płyta demo Laputity w archiwum .zip: tutaj

Jedyny album Wiaterwii: tutaj

***

Piotr Czerski — Sun, 27 Dec 2009 17:15:31 +0000

„To mięso bardzo łatwo zrobić” – mówi matka nad schabem z morelami. Fantastyczny gest: jednym lekceważącym skinieniem dłoni nad niedzielnym obiadem pozbawić znaczenia trzy i pół miliarda lat ewolucji.

Kiwi c.d., czyli epic faux pas

Piotr Czerski — Sun, 13 Dec 2009 19:46:35 +0000

Sen-mara, ale jego trafna interpretacja nie wymaga uciekania się do subtelnych zabiegów psychoanalitycznych, a jedynie uzupełnienia anegdotą: pierwszy koncert trasy zagraliśmy w sopockiej Spółdzielni Literackiej; po wszystkim, kiedy stałem z Kubą-perkusistą przy barze podeszła do nas dziewczyna, która powiedziała, że jest tu przypadkiem, bo pochodzi z Warszawy, że koncert jej się podobał i że chciałaby, żebyśmy podpisali się na płycie. Z zastrzeżeniem, że nie chodzi o same tylko autografy, ale pewną wartość dodatkową. Kuba, jako uzdolniony plastycznie, wykonał więc ozdobny zawijas – ja po krótkim zastanowieniu umieściłem dedykację: „na wieczną pamiątkę – Piotr Czerski”. Ponieważ dowcip był nieoczywisty, przeprowadziłem błyskawiczną egzegezę: „Jak w pamiętniczkach” – powiedziałem – „w pierwszych klasach podstawówki był taki zwyczaj wymieniania się pamiętnikami, w których wklejało się różne kolorowe obrazki, opatrzone napisami na wieczną pamiątkę albo na dowód wielkiej przyjaźni – Kamil„.

„A potem” – dodałem po sekundzie, uzupełniając skojarzenie o refleksję z niedalekiej przeszłości – „mija dwadzieścia lat, spotyka się takiego Kamila na naszej-klasie albo na ulicy – i człowiek orientuje się natychmiast, że nie ma o czym choćby dwóch zdań zamienić”.

I wtedy ta dziewczyna powiedziała: „W porządku, zrozumiałam aluzję” – i poszła.

Dwadzieścia osiem lat ćwiczeń językowych, niewiele mniej – wytrwałych starań o językową precyzję; wszystko to zwieńczone tak spektakularną klęską: ledwie uchyliłem się nieco, bo przecież nie otworzyłem, a już ktoś poczuł się śmiertelnie obrażony i nieadresowaną przesyłkę odebrał jako policzek wymierzony we własną twarz. Gdybym wierzył w interpretacyjną równoprawność nadawcy i odbiorcy – mógłbym wzruszyć tylko ramionami, jeśli jednak wierzę w odpowiedzialność nadawcy – do długiej listy komunikacyjnych porażek mogę jedynie dopisać kolejną. Nadawca, głosi teoria, posiada informację oraz chęć i potrzebę jej przekazania. Co do posiadania informacji – rzecz jest dyskusyjna; chęci i potrzeby coraz we mnie mniej.

Kiwi

Piotr Czerski — Fri, 11 Dec 2009 21:58:09 +0000

Śniło mi się, że wracając z trasy koncertowej zatrzymaliśmy się po raz ostatni tuż przed Gdańskiem, na jakimś odległym przedmieściu, przy szeregu piętrowych budynków tego rodzaju, który w schyłkowym PRL-u określany był jeszcze mianem willi. Kiedy paliliśmy papierosy wyszła do nas czterdziestoletnia kobieta (dobrze utrzymana brunetka o ujmująco miłym uśmiechu), która zaprosiła nas do domu – mieszkała razem z przystojnym mężem (w typie amerykańskiego lekarza), dwudziestoletnią, nieco nieśmiałą, ale sympatyczną córką oraz kilkunastoletnim synem, w którym podobna jak u siostry nieśmiałość łączyła się z naturalną, szczerą, żywiołową ciekawością. On zadawał pytania – ile trzeba się uczyć, żeby grać na gitarze i czy przed koncertem ma się tremę – a matka z córką podchwytywały je i uzupełniały; odpowiadaliśmy chętnie, a oni słuchali naszych odpowiedzi z tym rzadkim, zachłannym zainteresowaniem, które zdradza prawdziwą przyjemność dowiadywania się o czymś nieznanym wcześniej. Później pani domu poczęstowała nas herbatą i ciastem, przy których kontynuowaliśmy niezobowiązującą, ale niezwykle przyjemną konwersację – i była to bardzo miła, bardzo niecodzienna sytuacja; tak bardzo, że kiedy chłopcy postanowili ruszyć w dalszą drogę ja zdecydowałem się skorzystać z uprzejmości gospodarzy i zostać jeszcze przez godzinę lub dwie: do Gdańska zostało tylko kilka kilometrów, a pogawędka była naprawdę niezwykle przyjemna i szkoda byłoby ją przerywać tak wcześnie, kiedy w popołudniowym świetle nie mignął jeszcze choćby cień znudzenia sobą i rozmową.

Kiedy zostałem sam gospodyni, kierowana najoczywistszą troską o moje samopoczucie, zaproponowała drinka – był orzeźwiający, zielony jak kiwi i podobnie jak kiwi nieco kwaśny, z dużą ilością kostek lodu. Jedną z nich chyba nieopatrznie nagryzłem – bo nagle zorientowałem się, że mam w ustach powyłamywane zęby trzonowe, wszystkie. Nie bolało, ale pomyślałem, że warto byłoby pójść do dentysty – podziękowałem więc grzecznie nagle zobojętniałym gospodarzom i wstałem, żeby się ubrać. Wtedy poczułem, że słabnę: gwałtownie pociemniało mi w oczach, upadłem na kolana i chciałem krzyknąć, żeby wezwali pogotowie – ale moje ciało zwiotczało nagle i nie mogłem ani oddychać, ani nawet otworzyć ust. Leżałem więc na podłodze bezwładnie, dusząc się powoli, jak ryba wyrzucona z wody – a zanim obraz zgasł ostatecznie zdążyłem jeszcze zauważyć, że spoglądają na mnie uważnie i bez żadnych emocji – poza chłodnym, naukowym, starannie wypreparowanym zainteresowaniem. Powietrze, o trzeciej nad ranem ciężkie od sypialnianego zaduchu, dawno już nie smakowało tak dobrze i świeżo.

Wielka Rewolucja Kulturalna

Piotr Czerski — Sat, 24 Oct 2009 20:02:20 +0000

Spora część twórców kultury (zarówno artystów, jak i organizatorów) żyje w warunkach prekariatu, bez ubezpieczenia społecznego czy jakiejkolwiek perspektywy na emeryturę. Nie oznacza to koniecznie egzystencji w nędzy, wiąże się jednak z brakiem stabilności życiowej i niepewnością, co stanie się za rok lub dwa. Sytuacja ta dotyczy szczególnie tych dziedzin, w których twórcy kultury nie są zatrudniani na etaty (sztuki wizualne, literatura), a w zasadzie jedynym źródłem istotnych dochodów (czyli takich, które pozwalają na samodzielne wykupienie ubezpieczenia medycznego lub odkładanie pieniędzy w funduszu emerytalnym) jest dla nich sprzedaż owoców swojej pracy na wolnym rynku; ci twórcy, którzy nie mogą lub nie chcą tego robić, skazani są na życie w stanie ciągłego ryzyka. (…) Jedynym sensownym rozwiązaniem jest wprowadzenie bezwarunkowego, gwarantowanego wynagrodzenia dla wszystkich producentów kultury, co byłoby rozpoznaniem ich roli w tworzeniu zasobów, a nie socjalną jałmużną. W dłuższej perspektywie czasu powinno to prowadzić do uregulowania kwestii prawnej gwarancji powszechnego wynagrodzenia dla wszystkich członków społeczeństwa, opartego na redystrybucji dochodów z góry na dół drabiny dochodów.

– http://www.rewolucjakulturalna.pl/

ROFLMAO.

O akcencie

Piotr Czerski — Mon, 19 Oct 2009 23:14:11 +0000

W autobusie na lotnisku w Barcelonie staliśmy obok dwóch hiszpańskich biznesmenów, którym towarzyszyła mniej więcej trzydziestoletnia Polka; z wyraźnie słyszalnego kontekstu wynikało, że panowie są przedstawicielami spółki-matki, a do Warszawy lecą wizytować spółkę-córkę. Polka, ubrana w klasyczny kostiumik biznesowy (przez pewną warstwę społeczną uznawany za strój niezwykle elegancki), moderowała niezbyt żwawą rozmowę – angielszczyzną tyleż płynną, co niewyszukaną i zdradzającą wpływy lektorów z Rawy Mazowieckiej albo Koszalina – wtrącając od czasu do czasu liczby czy informacje na temat struktury sprzedaży. Po kilku minutach w trzydziestostopniowym upale owa niezbyt żwawa konwersacja zamarła zupełnie – i wówczas nasza rodaczka powiedziała jedno z tych zdań, które sprawiają, że czas wydaje się nagle zastygać, nieznośne echo w czaszce dudni bowiem bez końca. Kwestia brzmiała (!) jak następuje:

AJ HOŁP JU DONT HEW ANY DIFIKALTIS WIF ANDERSTENDING MAJ EKSĘT, KOZ SAM OF AUR KASTOMERS KOMPLEJNC IDZ MOR BRITISZ DAN POLISZ.

_____

Jutro Dzisiaj (20.10) o godzinie 21:30 w (internetowym) Radiu SAR rozpocznie się dyskusja na temat tzw. piractwa internetowego i wszystkich zagadnień z nim związanych (tj. praw autorskich, perspektyw wynikających z rozwoju technologicznego etc.), w której będę brał udział – zapraszam.

Notatki z urlopu

Piotr Czerski — Sat, 03 Oct 2009 17:16:27 +0000

1. Owszem: jako inzynier potrafie wytlumaczyc – ba: nawet rozumiem – czym jest sila nosna, umialbym takze bez wiekszego wysilku rozrysowac sily dzialajace na skrzydlo i objasnic, gdzie jest strefa nad-, a gdzie podcisnienia; nie zmienia to faktu, ze wobec startujacego samolotu czuje sie jednak nieco bezradny. Umiec wytlumaczyc bowiem, a wierzyc – to dwie rozne rzeczy; trzydziesci szesc ton unoszacych sie w powietrzu jest zas dla wiary w fizyke powaznym sprawdzianem.

2. Zapytany umialbym takze przez co najmniej kwadrans barwnie opowiadac o postepach globalizacji – a jednak zasypiajac we wtorek w Barcelonie odczulem przelotny, zabobonny lek na mysl, ze w niedziele budzilem sie w Suwalkach. Dwa i pol tysiaca kilometrow to jednak zbyt wiele jak na potomka wielkopolskich chlopow i cor ziemi kaszubskiej. Sam siebie podejrzewam, ze podswiadomie i w glebi duszy kilometry przeliczam na wiorsty.

3. Chudziutki Polaczyszka, ktory pomaga nam znalezc przesiadkowa stacje metra, ma trzydziesci trzy lata, z czego szesc spedzil na emigracji, a rok – w Barcelonie. Oprocz trzydziestu trzech lat ma takze zaawansowana prochnice, oddech swiadczacy o regularnym nasaczaniu i ugruntowane poglady na temat katalonskich perspektyw: „Tu jest do dupy” – mowi – „Kryzys i ciezko o prace, a przede wszystkim za duzo Czarnuchow po dwa euro za godzine”. Macham mu na pozegnanie dlugo i serdecznie: jest mi chyba glupio, ze przez caly czas dyskretnie sprawdzalem, czy portfel mam na swoim miejscu.

4. Po powrocie z Suwalk, a przed wylotem dowiedzialem sie, ze tegorocznym laureatem Nagrody Fundacji im. Koscielskich zostal Tadeusz Dabrowski (za nowa ksiazke, zatytulowana „Czarny kwadrat”). Bardzo mnie ta wiadomosc ucieszyla: nie tylko ze wzgledow towarzyskich, ale i z uwagi na olbrzymi szacunek, jaki mam dla poezji Tadeusza i konsekwencji, z jaka podaza obrana droga. Mam nadzieje – i glebokie przekonanie – ze podobnie radosnych okazji bedzie jeszcze wiele.

1. Owszem: jako inzynier potrafie wytlumaczyc – ba: nawet rozumiem – czym jest sila nosna, umialbym takze bez wiekszego wysilku rozrysowac wszystkie sily dzialajace na skrzydlo i objasnic, gdzie jest strefa nad-, a gdzie podcisnienia; nie zmienia to faktu, ze wobec startujacego samolotu czuje sie jednak nieco bezradny. Umiec wytlumaczyc bowiem, a wierzyc – to dwie rozne rzeczy; trzydziesci szesc ton unoszacych sie w powietrzu jest zas dla wiary w fizyke powaznym sprawdzianem.

2. Zapytany umialbym takze przez co najmniej kwadrans barwnie opowiadac o postepach globalizacji – a jednak zasypiajac we wtorek w Barcelonie odczulem przelotny, zabobonny lek na mysl, ze w niedziele budzilem sie w Suwalkach. Dwa i pol tysiaca kilometrow to jednak zbyt wiele dla potomka wielkopolskich chlopow i cor ziemi kaszubskiej. Sam siebie podejrzewam, ze podswiadomie i w glebi duszy kilometry przeliczam na wiorsty.

4. Po powrocie z Suwalk, a przed wylotem, dowiedzialem sie, ze tegorocznym laureatem Nagrody Fundacji im. Koscielskich zostal Tadeusz Dabrowski (za nowa ksiazke, zatytulowana „Czarny kwadrat”). Bardzo mnie ta wiadomosc ucieszyla: nie tylko ze wzgledow towarzyskich, ale i z uwagi na olbrzymi szacunek, jaki mam dla poezji Tadeusza i konsekwencji, z jaka podaza obrana droga. Mam nadzieje – i glebokie przekonanie – ze podobnie radosnych okazji bedzie jeszcze wiele.